Panna Chan na rozdrożu

I znowu sprawdzają się moje przypuszczenia. A ja czuję się bardziej odpowiedzialna od nas razem wziętych. I boję się, bo nie chcę stracić tego, co mam. 

Praktycznie wszystko spakowane. Jeszcze tylko kosmetyki, torebki, świeczki, ramki ze zdjęciami i takie tam pierdółki. Trzeba posprzątać. Przygotować komputer, żeby zabrać go w przyszłym tygodniu. Niebo wygląda jakby było namalowane. Zachodzące słońce odbija się w oknach sąsiedniego bloku i wpada do pokoju.

Smutno jest mi zostawiac miejsce, w którym spędziłam całe swoje życie. Rozbite kolana, jazda na rowerze, sanki, soacery, pobliska szkoła. Wszystkie łzy szczęścia i radości.
Muszę zamknąć drzwi od swojego pokoju - miejsca w którym jest mi najlepiej.
Piątek mógłby już nadejść. Wsiadłabym do pociągu.
Tak, pociągu. Zataszczyć rzeczy. I mimo że Panny Chan zrobiło się 15 kg mniej, to nie straciła ona siły.

Wsiądę do pociągu, pojadę te kilkadziesiąt km stąd. Otworzę drzwi mieszkania w starej kamienicy i położe torby.

Dawno nie było mi tak smutno. A Sąsiad, któremu chciałbym się teraz wypłakać jest gdzieś pod wschodnią granicą.

Strach zawsze potęguje emocje. Ale teraz zagościł u mnie ze smutkiem. I już nawet pająk pod umywalką staje się przyjacielem, którego nie zabiję (jeszcze przez chwilę). Rozum z sercem siedzą nad skrzynką wódki i próbują znaleźć rozwiązanie. A ja wiem, że na chwilę obecną go nie ma.

Zabijam neurony łupaniną z radia, zajmuję serce zdjęciami z dzieciństwa.

Wiem, że sobie poradzę. Ale to że poradzę sobie sama nie wpłynie na nas korzystnie. Chwilami chcę wziąć do plecaka tylko kilka rzeczy, ulubiony kubek i sweterek  i pojechać. Zdecydowanie jeszcze dalej niż mój najbliższy cel.
Wiem. To byłby koniec. Koniec, którego nie chcę, a który wkrada się niepostrzeżenie.
Nie wiem, co powinnam zrobić. Może niech mnie ktoś oświeci, co ja robię źle, że moje zarzuty są niesłuszne....

Ktoś mówi, że stołeczne powietrze sprawiło, że wróciłam zmieniona i nadęta. Tak, ze stolicy powinno się wracać nadętym. Ale trudno wracać z uśmiechem do miasta pełnego skapucniałych ludzi. Gdzie poraz kolejny za ambicje dostaje się po dupie.
Cóż zrobić.... Nie chcę tylko być jak żaba na klembowskiej drodze. Rozjechana przez samochód. Narazie mam przetrąconą jedną nogę. Może uda mi się przeskoczyć na drugą stronę o trzech łapkach. Bo pomóc chce mi zaledwie przyjezdny, który widzi mnie 1. raz.

Będąc tam zobaczyłam oczyma wyobraźni swoje dawne marzenia. Marzenia, które od roku były tłem. Znowu jestem dziewczynką, która dostaje swoją szansę na ich spełnienie, a nawet Ty tego nie rozumiesz.

,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l,l  - kot też zechciał napisać coś :)

"On wie, że musi się o mnie cały czas starać, bo jak nie będę tego czuła, to pójdę tam, gdzie ktoś inny będzie się starał."